Dankbaar

Nu het groeiseizoen uiteindelijk dan toch echt afgelopen lijkt te zijn, begin ik weer terug te kijken op het afgelopen tuinseizoen. Vroeger vond ik dat echt iets voor oude mensen, nu niet meer, want hé, ik ben nog lang geen oud vrouwtje!

Afgelopen jaar was voor veel mensen een zwaar jaar vanwege de droogte. Fruittelers die hun oogst zagen verdrogen, akkerbouwers die hun winst alvast in diesel omzetten voor de beregening, veeboeren die midden in de zomer hun wintervoorraden al moesten aanspreken, binnenvaartschippers die met halve vrachten voeren, vrachtwagenchauffeurs die de andere helft van die vracht dan weer moesten opvangen. En zo zijn er nog veel meer beroepsgroepen.

Toch is het juist de droogte, die mij dit jaar extra dankbaar maakt voor al die zegeningen die we dit jaar hebben ontvangen. Want ondanks de droogte stond onze tuin bomvol fruit, groente en vruchten.

Het begon al in het voorjaar met massa’s bloesem aan de fruitstruiken. En al die bloesem werd ook daadwerkelijk een overdadige hoeveelheid fruit. De groeikracht van de groentetuin was zo groot dat we gek werden van het onkruid. Dus op zoek naar een natuurlijke manier om onkruid tegen te gaan zonder iedere dag uren op onze knieën door te tuin te hoeven kruipen. Die oplossing vonden we in compost. Een 5 cm dikke laag compost over de bedden, waardoor het tuinieren nu helemaal een hobby is. Als ik nu een half uur in de tuin bezig ben, heb ik hem zo goed als schoon. En onze moestuin is redelijk groot (± 200 m2)

Blijkt die compost dit jaar ook nog eens extra voordeel te bieden, omdat het vocht vasthoudt! Kortom: het voelt gewoon alsof we enorm verwend zijn dit jaar. De diepvries zit stampvol groente en fruit, de voorraadkast vol met jam, sauzen en ingemaakte groentes. En we eten nog steeds spinazie, kool, prei, andijvie en sla (eind november!) uit de tuin. Wat een zegen!

En wie kunnen we daar anders voor bedanken dan God?! Alle eer aan Hem!

Wij hebben het zaaigoed in de grond gestopt, we hebben het water gegeven, compost gestort.. en geoogst. De groei kwam ‘vanzelf’. Het blijft elke keer weer een wonder. Dit is nu het negende jaar dat we een moestuin hebben, maar elk opkomend zaadje (dat niet van onkruid is) maakt me nog steeds enthousiast en voelt als een cadeau. Ik kan het niet laten groeien. Dat is ook gelijk één van de dingen die ik zo mooi vind aan tuinieren: je beseft je afhankelijkheid. Je kunt naar de groenteboer gaan en mopperen dat de groente weer duurder zijn geworden, maar als je ze zelf verbouwt, besef je hoeveel tijd en inspanning er in die groentes zit. Dat er heel wat families afhankelijk zijn van het wel of niet slagen van de oogst.

En dat een mislukte oogst hier al jaren niet is voorgekomen, is toch niets minder dan een wonder? Mindere oogsten zijn er wel geweest, maar geen mislukte oogsten zoals je die in Afrika hebt, bijvoorbeeld. Hier wil ik niet mee zeggen dat de boeren niet moeten klagen, begrijp me niet verkeerd. Ik ken meerdere boeren die maar de helft van de verwachtte opbrengst van het land gehaald hebben. Maar wat ik wil zeggen is: de supermarkten liggen nog steeds vol met voedsel. Misschien wel wat duurder dan vorig jaar, maar nog steeds meer dan genoeg. Dat is overvloed, toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: