Druk, drukker, drukst

Mensen hebben het altijd DRUK. Niet alleen tegenwoordig, vroeger ook al. Alleen lijkt het wel of het steeds erger wordt.

Toch hebben we nu meer vrije tijd dan ooit. Een voltijdbaan van veertig uur per week is tegenwoordig niet meer de standaard. Er zijn natuurlijk mensen die wel veertig uur per week of zelfs meer werken, maar ik denk dat het grootste deel van de Nederlandse bevolking minder dan veertig uur per week werkt.
Daarnaast hebben we allerlei machines om het leven gemakkelijker te maken: wasmachine, vaatwasser, waterkoker, diepvries, koelkast, auto, grasmaaier, bladblazer, noem maar op!

Toch voelen we ons altijd druk en schieten gezin, familie en vrienden er vaak bij in. En niet alleen dat, overspannenheid en burn-out lijken wel een volksziekte te worden! Hoe kan dat? Wat wisten onze (voor)ouders wat wij niet weten? Wat is er gebeurd dat wij tegenwoordig zoveel moeite hebben met onze energiebalans? Er gaat blijkbaar meer energie uit dan in.

Onze (voor)ouders maakten lange werkdagen om daarna ’s avonds nog druk te zijn met reparaties, vergaderingen enzovoort. En de weekenden waren voor visites. Toen had je naar mijn idee nog minder tijd voor jezelf dan tegenwoordig. Toch waren er niet zoveel gevallen van burn-out en overspannenheid als tegenwoordig.

Waarom voelen wij ons zo vaak opgejaagd? Ik betrap me er zelf op hoe vaak op een dag ik de woorden ‘even snel’ gebruik. En ook ons gezin heeft, helaas, van dichtbij ervaren wat overspannenheid is. Nog steeds moeten we ervoor waken dat het ons niet opnieuw overkomt. Ook al kunnen we nu terugkijken en die periode als zegen ervaren, als je er in zit, is het zwaar en geloof je niet dat je er ooit uitkomt.

Dan kan van de buitenkant alles er heel mooi uitzien, mooi huis, mooie auto, goed betaalde baan bij een gewild bedrijf, de mogelijkheid om meerdere keren per jaar op vakantie te gaan, het blijft een leeg bestaan. Het kost (steeds) meer energie om het te onderhouden dan dat het oplevert. De zogenoemde rat race. Tenminste, dat was bij ons het geval.

Maar als je uit dat leven wilt stappen en de dingen op een andere manier wilt doen, krijg je toch een kritiek over je heen! Dat je je bijvoorbeeld niet moet aanstellen, omdat het bij de tijd van tegenwoordig en de 24 uurs economie hoort en dat je daar maar aan moeten wennen! Die opmerking heb ik vaker gehoord en vind ik wel één van de domste opmerkingen die ik ooit gehoord heb.

Het lijkt wel of de economie belangrijker is geworden dan de mensen. De economie is een doel geworden in plaats van een middel. Geld is niet meer een ruilmiddel waarmee je kunt voorzien in de behoeftes waar je dat zelf niet kunt. Het is een doel op zich geworden.

Maar wanneer is dat doel bereikt? Wanneer heb je genoeg geld? Ik weet dat het leven duur is, vooral met een gezin, en dat er brood op de plank moet komen. Maar tussen voldoende eten, warmte en veiligheid, en zes keer per jaar op vakantie zit toch wel een groot verschil. Het lijkt wel of we vast zitten in een patroon van steeds maar meer geld verdienen om ons leven te verbeteren, om een leegte te vullen misschien?

Mijn ouders en grootouders hebben hard gewerkt om hun kinderen een beter leven te kunnen bieden. Vooral in de jaren na de oorlog was dit heel belangrijk. En ik ben ze ontzettend dankbaar! Nooit eerder heeft Nederland zo’n welvaart gekend.

Alleen lijken we nu soort van op de top van die welvaart te staan en lijkt extra hard werken niet per definitie meer welvaart te brengen. Het doel ‘meer welvaart’ lijkt onbereikbaar te worden. De crisis van tien jaar geleden, de voorspelde, komende crisis en de klimaatcrisis laten daar de barsten van zien. Hard werken om het beter te krijgen, lijkt een niet te winnen wedstrijd te worden. Drie keer per jaar op vakantie kunnen gaan, in plaats van één keer, of een spiksplinternieuwe auto kunnen kopen, in plaats van een goede tweedehandse geeft niet genoeg (blijvende) voldoening.

Al schrijvende realiseer ik me ineens dat het mijn ouders en grootouders waarschijnlijk niet eens zozeer om meer welvaart te doen was, maar om hun kinderen, de volgende generatie.

Leven wij nog voor de volgende generatie? Zijn wij nog bereid offers te brengen, waar wij zelf niet de vruchten van zullen plukken, maar de mensen na ons? De mens is geschapen in relatie met God en zijn medemens, niet voor zichzelf en zijn eigen behoeftes.

Zo, die komt binnen… Ik word er zelf stil van. Ik geloof dat ik de komende tijd het één en ander te veranderen heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: