Straks

Ik kan soms soort van getackeld worden door woorden.
Dat ze me ineens aangrijpen en ik niet kan stoppen erover na te denken. Met als gevolg dat ik me ga verbazen over het woord zelf of bijvoorbeeld over het gebruik ervan.

Zo had ik afgelopen week zo’n moment. Ons jongste kind van drie begint steeds meer besef van tijd te krijgen en de daarbij behorende begrippen als vandaag, morgen en gisteren. Vrij abstracte begrippen voor een peuter, maar door het verschil tussen dag en nacht nog wel te bevatten.
Anders is het met de begrippen later en straks. Daar kan ze vrij weinig mee.

Afgelopen week vroeg ze om een snoepje. Nou is dat op zich niet zo bijzonder, want dat doet ze vrijwel dagelijks, niet alleen afgelopen week. Ze is de grootste zoetekauw van het stel en als het aan haar lag, zette ze zichzelf op een dieet van snoep, maar dat terzijde.

Ze vroeg dus om snoep en ik antwoordde: ‘Nee, straks.’
Het was een minuutje stil, toen vroeg ze: ‘Is het nu straks?’, waarop ik antwoordde: ‘Nee, nu is het nu en straks is het straks.’
Meteen begreep ik waar het probleem zit wat betreft haar moeite met deze begrippen. De andere kinderen hadden trouwens dezelfde moeite. Straks wordt namelijk nooit nu. Straks blijft straks en is daarmee ongrijpbaar. Het moment dat straks nu wordt, bestaat straks niet meer.
En het woord straks had me te pakken.

Ik besefte dat straks een soort afschuifwoord is voor mij. Net als het begrip later, trouwens. Lekker vaag en op de ruimte. Straks zet niet aan tot daden. Straks zet dingen (of mensen) aan de zijlijn waar ze geduldig mogen wachten tot er tijd voor ze is. En in veel gevallen is dat prima, zoals met het snoepje. Maar in veel gevallen ook niet, zoals aandacht voor je partner, kinderen of gezin in zijn geheel.

Nu ik weer aan het werk ben, merk ik dat ik hen wel eens met een straks of later aan de zijlijn parkeer. Dat is echter niet volgens mijn principes. Zo wil ik niet leven. Gezin is belangrijker dan werk. En ja, soms moet ik even iets afmaken, want de reden dat ik werk heeft ook met het gezin te maken, maar om ze dan met straks weg te parkeren, is niet eerlijk.

Dus een nieuw voornemen is geboren. In plaats van een vaag straks of later, wordt het nu of ga ik er een duidelijk tijdstip aan stellen. Bewuster met mijn tijd omgaan dus. De prioriteiten weer op de juiste volgorde.
Alvast een goed voornemen voor 2020 waar ik NU, niet straks, al mee begin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: