Een veilige plek op de rots

Wat een week hebben we achter de rug! Een week waarin we vooral heel veel emoties hebben gezien. Bij anderen, maar zeker ook bij onszelf!
Had ik begin vorige week nog een soort nonchalance, omdat ik dacht dat het allemaal wel mee zou vallen, want we hebben toch een goede gezondheidszorg, aan het eind van de week was het verbazing over hoe snel het virus om zich heen grijpt en hoe ziek je er van kunt worden. Verbazing over hoe traag mensen (burgers en overheid, ikzelf ook) er op reageren, terwijl we het al in andere landen hebben zien gebeuren. Verbazing over de chaos die het veroorzaakt. Van verbazing ging het naar ergernis over de paniek en angst die er ontstond en waardoor mensen zich laten leiden.
Vooral aan die ‘ik eerst’ en ‘ik alleen’ mentaliteit heb ik me gestoord.

Vrijdag is mijn boodschappendag. Afgelopen vrijdag heb ik ’s ochtends zelf de maandelijkse boodschappen gehaald. Berend is ’s middags voor mij naar de markt geweest, zodat onze snotterende kinderen niet zolang in de auto hoefden te zitten.
’s Ochtends viel mij al op dat het bij de super flink drukker was dan normaal, maar vooral dat de sfeer anders was. Gespannen. Berend kwam ’s middags met nog ergere ervaringen thuis. Hamsterwoede met voordringende, snauwende mensen. Kortom, een grimmige sfeer. En ik dacht: O, is het dan zo erg? Moet ik ook extra inkopen doen?

lege schappen

Tot ik me dus realiseerde dat het angst is wat de hamsterende mensen drijft. Angst voor wat komen gaat, maar nog niet bekend is.
Ik weiger me te laten leiden door angst. Angst is een hele slechte raadgever. Het laat je rare, zelfs gevaarlijke dingen doen. Angst leidt tot isolement, haat, ondoordachte acties.
Daarmee wil ik niet zeggen dat de situatie niet ernstig is en je niet voorbereid mag of moet zijn. Er is echter een heel groot verschil tussen voorbereiden met je verstand en hamsteren.
Toen ik toch maar eens een ronde door huis en voorraadkast had gemaakt om te kijken of ik nog belangrijke dingen mistte, besefte ik dat we eigenlijk ook redelijk goed voorbereid zijn. Onder andere door de plek waar we nu wonen en de vaardigheden die we in de loop der jaren hebben geleerd.
Dat leidde uiteindelijk tot diepe dankbaarheid, ontzag en verwondering!

Die voorbereiding is namelijk grotendeels onbewust verlopen. Ik heb al eens eerder verteld hoe ik na de geboorte van onze oudste allerlei vaardigheden heb geleerd, omdat ik ze interessant vond en er de tijd voor had. Schijnzekerheden zijn ontmaskerd en op hun juiste plaats gezet. Uiteindelijk heeft dat ertoe geleid dat we op zoek zijn gegaan naar een ruimer plekje om te wonen en hebben we ons huidig plekje gekregen. Gekregen inderdaad, van God. Zonder Zijn overduidelijke leiding hadden wij niet gewoond waar we nu wonen, met de mogelijkheden die we hier hebben.

Een Bijbeltekst die de afgelopen week vaak bij mij naar boven komt is Exodus 33:21. ‘De HERE zei: Zie bij Mij is een plaats, waar u op de rots kunt staan.’ Mozes heeft God gevraagd of hij Gods heerlijkheid mag zien. God antwoordt hem dat Mozes Zijn gezicht niet kan zien, alleen Zijn achterkant als Hij voorbijgegaan is. Daarvoor moet Mozes op die plaats op de rots gaan staan, zodat hij God van achteren kan zien als Hij voorbijgegaan is.

Zo voel ik me momenteel ook. Alsof ik op een veilige plaats op de rots sta, bij Hem. In verwondering terugkijkend. Hoe Hij ons in ons leven heeft geleid tot waar we nu zijn. En dat geeft diepe dankbaarheid en vertrouwen voor de toekomst. Juist in een tijd waarin (bijna) alle zekerheden schijnzekerheden blijken te zijn. Gezondheid, welvaart, vrijheid, sociale contacten, alles wordt onderuit gemaaid.

Toch hoef ik me niet te laten leiden door angst. Ik mag mij laten leiden door Jezus. Als ik iedere dag bij Hem op de rots ga staan, me richt op de Rots, Jezus, en met Hem in gesprek blijf, mag ik zeker weten dat wat er ook gebeurd, niets mij van die veilige plek op de rots weg kan halen.

Dat wil niet zeggen dat ik immuun ben voor het COVID-19 virus. Het betekent ook niet dat ik me geen zorgen maak om zwakke vrienden en familieleden en familieleden die in de zorg werken. Het betekent ook niet dat ik me niet aan de maatregelen die de overheid heeft opgesteld, hoef te houden.
Het betekent wel dat ik in dit alles een veilige, zekere basis heb: God! Hij heeft het overzicht, het plan en de juiste timing. Daar mag ik in rusten.

Dus wij gaan gewoon op onze normale manier verder. Met uitzondering dat we allemaal zo veel mogelijk thuis blijven. De ochtend is nu gevuld met thuisonderwijs en omdat ik dan toch binnen zit, bak ik ook maar weer zelf brood. Zo hoef ik niet ’s ochtends vroeg voor de winkel te liggen om de hamsteraars voor te zijn. Hopelijk blijven onze broden dan liggen voor iemand die ze echt nodig is, maar de hamsteraars niet voor kan zijn.

En natuurlijk ga ik ’s ochtends eerst naar mijn plek op de Rots!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: