Terug naar normaal…?

Waar de meeste mensen in Nederland druk bezig zijn de draad van hun leven voor COVID weer op te pakken, merk ik dat mij dat moeilijk afgaat. Niet omdat ik bang ben om besmet te raken of teveel beperkt wordt, maar omdat ik niet wil. De afgelopen periode was zo waardevol!

Sinds we op ons huidige plekje wonen, inmiddels al bijna vijf jaar, ben ik thuis en gezin meer en meer gaan waarderen en de lockdown heeft dat nog sterker en heel concreet gemaakt. Samen dingen ondernemen, ontdekken en leren. Genieten van het samen zijn en je samen verwonderen. Van elkaar leren, elkaar vormen. Gewoon de hele dag door.

Vooral het ‘lesgeven’ van de afgelopen weken heeft zowel de kinderen als mij gevormd. Door het huiswerk en het begeleiden ben ik veel beter op de hoogte van hun ontwikkeling en dan vooral waar hun sterke en zwakke kanten zitten. Daardoor begrijp ik ze beter en kan ik ze ook beter helpen.

Zo is de een meer een praktijkleerling. Door praktijklessen te geven, zoals koekjes of pizza bakken (en opeten!), recepten omrekenen, hoeveelheden afwegen en meten, rekenen en meten bij het zaaien enz., krijgen ze heel wat oefeningen in rekenen en zien ze gelijk waarom het zo belangrijk is dat ze leren rekenen.

De ander is echt  een denker. Die daag ik uit om dieper na te denken over de lesstof door de dingen om te gooien. Plus wordt min, vermenigvuldigen wordt delen etc. Gebeurtenissen uit de geschiedenis vanuit een ander gezichtspunt bekijken. Verplaats je eens in de andere partij. Wat kun je ervan leren? Wat vind je er zelf van?

Veel meer op het individuele kind gericht dus. Eén op één. Zelf leer ik meer geduld. Ik leer me beter te verplaatsen in de kinderen. En ik leer heel wat dingen die ik vergeten was.

En ik weet dat ik al die dingen ook kan doen in de normale situatie waarin de kinderen gewoon naar school gaan, maar toch is dat anders. Voor mij tenminste wel. Berend en de kinderen zijn nu weer hele dagen van huis. Ik ga weer meer op in mijn eigen bezigheden. We beginnen weer meer langs elkaar heen te leven. Ik merk het ook aan de kinderen, die hebben weer dezelfde hoeveelheid ruzie als voor de lockdown. Tijdens de lockdown heb ik me vaak verwonderd dat ze geen ruzie maakten. Hooguit wat gekibbel.

Dat kan natuurlijk ook andere redenen hebben, maar het feit ligt er dat vanaf de tweede dag dat ze weer naar school waren geweest, ze alle drie behoorlijk lange tenen hadden. Gelukkig weet ik nu dat het anders kan, dat er waarschijnlijk een reden voor die lange tenen is.

Wat ik zelf denk ik het fijnst vond, is dat we ons niet hoefden te laten leiden door de klok. Schoollessen duren zolang totdat alles duidelijk en de lesstof gemaakt is. De kinderen kunnen in hun eigen tempo werken, hoeven niet op elkaar te wachten, zich niet aan anderen te spiegelen. Eten doen we als we er aan toe zijn en dat geldt ook voor bedtijd en opstaan. Een stuk gemoedelijker dus. Om eerlijk te zijn voelde het normaler dan het ‘normaal’ voor COVID.

Dus afgezien van dat rotvirus dat rondwaart en het beperken van sociale contacten, (man, wat mis ik de aanloop!) mag wat mij betreft de situatie van de afgelopen weken nog wel even doorgaan. Voor mij de uitdaging om een manier te vinden hoe we de goede dingen van de afgelopen periode kunnen vasthouden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: